Cayman Adaları vergiyi gelirinizden değil, sınırda alıyor

Çoğu vergi yazısı, rakamları görebilmeniz için sizi bin kelime bekletir. Bu yazı öyle değil. Cayman Adaları'nda gelir vergisi yok, kurumlar vergisi yok, sermaye kazancı vergisi yok, KDV yok, temettü, faiz ve telif ödemelerinde stopaj yok, servet vergisi yok, veraset vergisi yok. Sistemin tamamı bu. Etrafında planlama yapılacak bir şey yok, çünkü ortada bir şey yok.

Bu durum, konuyu yazan biri için can sıkıcı; oraya taşınmayı düşünen biri içinse fazlasıyla ilgi çekici. Devletin yine de paraya ihtiyacı var. Yollar, okullar, bir polis teşkilatı, bir havalimanı. Bunların hiçbiri sizin gelirinizden çıkmıyorsa, başka bir yerden çıkıyor demektir. Cayman'da bu para üç yerden geliyor: sınırdan, tapu sicilinden ve çalışma izni gişesinden. Bu üçünü anlarsanız ülkeyi anlarsınız.

Oran tablosu bir formaliteden ibaret, o yüzden önce onu halledelim.

Oran tablosunun tamamı

Sınıflandırmayla ilgili bir noktanın altını çizmek gerekiyor, çünkü çoğu “vergisiz ülke” iddiası tam da burada sessizce çöküyor. Cayman ne bölgesel (territorial) bir sistem, ne de cömert istisnaları olan yerleşim esaslı bir sistem. Vergisiz yargı bölgesi olarak sınıflandırılıyor: uygulanacak doğrudan bir vergi zaten mevcut değil. Bu, düşük oran vaadinden bambaşka bir şey ve şu anlama geliyor: gerçekten çalışmaya başladığınız günü küçük puntolarda bekleyen bir istisna maddesi yok. Sıfır burada gerçekten sıfır ve bu, broşürlerin ima ettiğinden çok daha nadir görülen bir şey.

Ülkeyi asıl ne finanse ediyor

Gümrük ve ithalat vergileri, damga vergisi ve harçlar. Gelir tabanı bundan ibaret.

Cayman bir adalar topluluğu. Neredeyse her şey gemiyle geliyor: mobilya, otomobiller, inşaat malzemeleri, şarap, gıdanın büyük bölümü. Bu karaya çıkışların her biri bir tahsilat noktası. Cayman'da beyanname vermiyorsunuz. Ödemeyi rıhtımda yapıyorsunuz ve maliyet size raf fiyatının içine katlanmış halde ulaşıyor.

Elektronik tablo üzerinden planlanan taşınmaların gözden kaçırdığı kalem tam olarak budur. İthalat vergisi artan oranlı değil. Kişisel bir istisnası yok, kötü geçen bir yıl için indirimi yok ve en az kazanan kişinin aldığı domates konservesine, sizinkine bindiği kadar sert biniyor. Vergisiz bir yargı bölgesinin yaptığı dürüst takas budur ve devlet bedavaymış gibi davranmaktansa bunu yüksek sesle söylemekte fayda var.

Ciddi geliri olan biri için hesap yine de fazlasıyla sizin lehinize. Büyük yatırım ve iş gelirinde sıfır, bir koltuğun gümrük vergisini rahatça geride bırakır. Ama doğru cümle şu: manşetteki vergi oranınız sıfıra iniyor, yaşam maliyetiniz onunla birlikte inmiyor.

Modellemeye değer tek oran damga vergisi

Gayrimenkul devirlerinde %7,5 damga vergisi var; CI$2 milyonun üzerinde bu oran %10'a çıkıyor. Yıllık emlak vergisi ise hiç yok.

Bu iki gerçeği birlikte okuyun, çünkü zıt yönleri gösteriyorlar. Cayman varlığı değil, işlemi vergilendiriyor. Yük başa yığılmış durumda ve sicilde bir kez ödeniyor; sonrasında ev, siz elinizde tuttuğunuz sürece devlete tekrar eden hiçbir fatura üretmiyor. Elde tutma süresi uzadıkça bu pazarlık daha da iyi görünüyor. İşlem sıklığınız arttıkça kötüleşiyor.

İmzadan önce netleştirmeniz gereken bir ayrıntı. İlan edilen oran %7,5 ve CI$2 milyonun üzerinde %10; ancak bu ifade, yüksek oranın bedelin tamamına mı yoksa yalnızca eşiği aşan dilime mi uygulandığını çözmüyor. Büyük bir alımda aradaki fark gerçek paradır. Bunu yazılı olarak alın, üstelik deniz manzarasına duygusal olarak bağlanmadan önce alın.

Sistemin ödüllendirdiği profil ortada: bir kez alın, uzun süre tutun, içinde oturun. Cezalandırdığı profil ise insanların yanlarında getirdiği plan; yani sermaye kazancı vergisi olmayan bir piyasada gayrimenkulü aktif biçimde alıp satmak. Çıkışta ödenecek bir şey yok, doğru. Girişte ise her seferinde ödenecek %7,5 ya da %10 var.

Emeklilik kesintisi vergi değil, ama vergi gibi çıkıyor

Çalışanlar yaklaşık %5 yatırıyor. İşverenler aynı plana yaklaşık %5 koyuyor, üstüne sağlık sigortası ekliyor. Zorunlu ve kimse görmeden bordrodan çıkıyor; insanların bunu kafalarında vergi hanesine yazmasının sebebi de bu.

Fark, paranın nereye gittiğinde. Bu zorunlu bir özel emeklilik: sizin paranız, sizin adınıza, bakiyesine bakabildiğiniz bir hesapta. Devleti finanse eden şey bu değil; devlet gümrük vergileri, damga vergisi ve harçlarla dönüyor. O %5 harcama değil, tasarruf. Benim görüşüm: Cayman paketinin en akıllıca tasarlanmış parçası burası ve kimsenin pazarlamadığı parça da bu.

Çalışma izinleri, vergi gibi davranan harç

Üçüncü sütun harçlar ve bunların başında çalışma izinleri geliyor. Yani devlet, şirketlerden yapacağı tahsilatı işgücü piyasasında yapıyor.

Bir işverenin izniyle gelen birey için bu, başkasının derdi. Şirketini taşıyan ve ekip kuran kurucu içinse taşınmanın tutup tutmayacağına karar veren kalem burasıdır ve ofis kirası imzalanmadan önce modele girmesi gerekir. Yapısal nokta, tek tek rakamlardan daha önemli: Cayman'da devletin maliyeti, insan istihdam ettiğinizde ortaya çıkıyor.

Oran tablosunun tamamından daha ağır basan iki şart

Cayman'da CFC kuralları yok. Bu, Cayman hakkında bir gerçek.

Cayman kontrol edilen yabancı şirket kurallarını uygulamıyor ve çıkış vergisi almıyor. Her iki ifade de Cayman'ı tarif ediyor. Hiçbiri, kuralları şu anda size uygulanan ülkeyi tarif etmiyor.

Terk ettiğiniz yargı bölgesinde bu türden kurallar varsa, bunlar onun kurallarıdır, onun şartlarıyla uygulanır ve Cayman'ın oran tablosundaki hiçbir satır bunlara cevap vermez. Ayrılışta alınan bir bedel için de aynısı geçerli: Cayman böyle bir şey uygulamıyor; mevcut vergi mukimliğinizin uygulayıp uygulamadığı ise ayrı bir soru ve cevabı burada değil, başka bir yerde.

Sıfır vergi, Cayman hakkında bir gerçektir, sizin hakkınızda değil. Analizin konusu hiçbir zaman “Cayman ne alıyor” değildir. “Önceki vergi mukimliğim gerçekten ve kanıtlanabilir biçimde sona erdi mi” sorusudur. Gerisi süslemedir.

Cayman, CRS kapsamında bildirim yapıyor

Cayman, Ortak Raporlama Standardı'na (CRS) taraf. Finansal hesap bilgileri, otomatik bilgi değişimi çerçevesinde vergi mukimliğinizin bulunduğu ülkeye gidiyor. Vergi olmaması, bildirim olmaması anlamına gelmiyor.

İşin rahatsız edici kısmı şu. Sıfır vergi ile sıfır görünürlük ayrı şeylerdir ve masada olan yalnızca birincisidir. Kimsenin öğrenmeyeceğine bel bağlayan her kurgu, yanlış kurgudur. Herkes bildiğinde de ayakta kalan kurgu sorunsuzdur ve mukimlik durumunuz temenniden ibaret değil de gerçekse, Cayman tam olarak bu ikinci kategoride yer alır.

Karar

Cayman, vergi pazarlamasının düpedüz doğru olduğu ender yerlerden biri. Sıfır burada gerçekten sıfır: gelir vergisi yok, kurumlar vergisi yok, sermaye kazancı vergisi yok, KDV yok, stopaj yok, servet ya da veraset vergisi yok, çıkış vergisi yok. Hakkını teslim edelim. Oran tablosu ne diyorsa odur ve bir aracının sözüne güvenmek yerine devletin kendi yayınlarını gov.ky adresinden kontrol edebilirsiniz.

Ama kararınızı şekillendirmesi gereken rakam %0 değil. Sicilde ödediğiniz ve %10'a çıkan %7,5, satın alacağınız her ithal ürünün içinde oturan görünmez yüzde, bir de istihdam ettiğiniz insanlar için ödenen harçlar. Cayman devletin maliyetini ortadan kaldırmadı. O maliyeti gelir tablonuzdan alıp tüketiminize ve gayrimenkul işlemlerinize taşıdı. Yüksek geliri, uzun bir ufku ve tek bir evi olan bir aile için bu mükemmel bir takas. Mütevazı geliri, ağır tüketimi ve kısa bir kalışı olan biri içinse manşetin ima ettiğinden hatırı sayılır ölçüde kötü bir anlaşma.

Bir de hiçbir broşürün basmadığı şart: önceki vergi mukimliğiniz gerçekten sona ermeden bunların hiçbiri geçerli olmuyor. Bunu yanlış yaparsanız hem Cayman'ın ithalat vergisini, hem Cayman'ın damga vergisini, hem de eski ülkenizin gelir vergisini ödersiniz; bu, mümkün olan en kötü sonuçtur ve tamamen kendi elinizle yaratılmıştır. Önce çıkış analizini yapın. Sonra Cayman Adaları vergi profilinin tamamını okuyun. Sonra evi alın.